Kosova’nın başkenti Priştine’den 1910’da göç eden bir ailenin çocuğu olan İlhan Cavcav, 4 Ekim 1935’te Ankara Hamamönü’nde doğdu.
Öğrencilik yılları boyunca babasının işlettiği değirmende çalışan Cavcav, un sektöründe iş hayatına atıldı ve fabrikatörlüğe kadar ulaşan başarısını “futbol sahalarına” da taşımayı bildi.
Ucuz maliyetle kadrosuna kattığı ya da altyapısından yetiştirdiği futbolcuları “dört büyükler” olarak tabir edilen Fenerbahçe, Beşiktaş, Galatasaray ve Trabzonspor’a yüksek bonservis ücretleriyle satan Cavcav, un tüccarlığının yanına “futbol tüccarı” unvanını da ekledi.
Cavcav, transfer hikayeleri, teknik direktör değişiklikleri ve kendine has üslubuyla Türk futbol tarihinde “müstesna” yerini aldı.
Rahmetli Gençlerbirliği Başkanı İlhan Cavcav, Geremi’yi Real Madrid’e nasıl sattığını şöyle anlatmıştı:
“Toshack Beşiktaş’ı çalıştırıyordu. Süleyman Seba beni bu futbolcuyu transfer etmek için İstanbul’a çağırdı. Akaretler’de bir otelde buluştuk. “Başkan, bu futbolcuyu bize ver” dedi. “Süleyman Abi, 2 milyon dolar verirseniz olur” dedim. Bana, “Sen kafayı mı yedin!” deyince bu transfer olmadı. Sonra Toshack o sene Beşiktaş’tan ayrılıp Real Madrid’e gitti.
Toshack Bir süre sonra benden yine bu futbolcuyu istedi. Ben bu sefer 5 milyon dolar istedim. Beni İspanya’ya davet ettiler. Bizi bir restorana götürdüler. Onların sekiz yöneticisi, ben ve menajer arkadaşım.. Masaya ufak bir dana getirdiler. Şaşırmıştım, çünkü dana sanki canlı gibiydi. Kafası, gözü, kulağı her şeyi tamam! Bizim ülkede kuzu çevirme görmüştüm ama dana çevirme görmemiştim. Danadan çevirme mi olur! Neyse biz danayı afiyetle yedik ve başladık transferi konuşmaya.
Adamlar ağızbirliği etmişçesine “iki milyon, iki milyon, iki milyon” diyorlar, başka demiyorlar. Sıra bana geldi. Bir kâğıt istedim. Üzerine rakamla “5 milyon dolar” yazdım ve kaldırıp tüm masaya gösterdim. Sonra yanımdaki menajere dönüp, “Kalk gidiyoruz!” dedim. Adamlar şaşırmıştı. “Please, please!” (lütfen lütfen!) dedikten sonra beni oturtup “okey” diyerek 5 milyon doları vermeyi kabul ettiklerini, ancak parayı bir ay sonra vereceklerini söylediler. “Peki, menajerin parası ne olacak?” dedim. Ona da 250 bin dolar vermeyi kabul ettiler. Bir ay sonra bize söz verdikleri 5 milyon dolar geldi. Aslında bugün gördüğünüz Gençlerbirliği tesislerinin üzerine “Mosheu, Kona, Khuse, Tarık Daşgün ve Geremi” diye yazmak gerek. Zira biz bu tesisleri onlardan kazandığımız paralarla yaptık…”
