İnsan ne için yaşar?
Para için mi? Güç için mi?
Yok kardeşim, insan onuru için yaşar.
Ama Samsunspor camiasında onur kelimesi artık biraz eski moda galiba.
Çünkü kim ağzını açsa, karşısına şu otomatik cevap çıkıyor:
“Yüksel Yıldırım olmasa Samsunspor yoktu.”
Hadi oradan! Yüksel Yıldırım olmasa belki 3. Lig’de olurduk, ama ayakta dururduk!
Omurgasız kalmazdık!
Bursaspor 3. Lig’de, evet. Ama stadı dolu. Çünkü orada kimse çıkıp da “Benim ikinci takımım Galatasaray” demiyor.
Onlar hâlâ kendi armasına sadık.
Bizde ise başkan açık açık “Ben Galatasaraylıyım” diyor, futbolcu da haliyle sahaya çıkarken formasına değil, başkanın gönlündeki takıma selam duruyor.
Geçen gün 30 bin kişi tribünde. Karşıda Galatasaray. Sahada ise koşmayan, pres yapmayan, mücadele etmeyen bir Samsunspor.
Bu mudur yani? Taraftar sahaya bakıyor, ama kendi takımını göremiyor.
Çünkü o formanın içi bomboş. Ruhu Galatasaray’a kiraya verilmiş.
Şimdi çıkıp birileri yine aynı nakaratı söyleyecek:
“Ama kulübü o aldı, parasını o veriyor.”
İyi güzel de beyler…
Bu bir futbol takımı mı, yoksa sahibi değişince ruhunu da teslim eden bir şirket mi?
Varsa cesaretiniz, çıkın deyin Yüksel Yıldırım’a:
“Sen bu takımın sahibi olabilirsin, ama taraftarın sana ruhunu kiralamadı.”
“Biz Samsunsporluyuz. İkinci takıma gerek yok, çünkü biz başkasına benzemeyecek kadar büyüğüz.”
Ve unutmayın:
Bir gün gelir, para biter, başarı gider.
Ama arma kalır.
Soru şu:
O gün geldiğinde, aynaya bakınca hala Samsunsporlu hissedebilecek misiniz?
