Yıldırım Bayezid Han’ın en sevdiği oğlu Ertuğrul, Sivas’da vali olarak bulunuyordu.
Emir Timur bütün İran’ı ele geçirip bir kasırga gibi Doğu Anadolu’ya girdi.
Osmanlı Devletinin o zamanki en uzak noktası Sivas idi.
Timur, hızla Sivas’ı kuşattı ve teslim olmasını istedi.
Fakat şehrin kumandanı olan Ertuğrul bunu reddedince şiddetli bir kuşatma başladı.
İçeriden elde ettiği adamları, şehrin kapılarını gizlice Timur askerine açınca, Sivas Timur’un eline geçti.
Ertuğrul ise bir avuç askeriyle çarpışa çarpışa şehid oldu.
Bu haber Yıldırım’a ulaşınca acılar içinde kaldı.
Bir yandan Ertuğrul gibi bir oğul, diğer yandan Sivas gibi bir kalenin kaybı onu çok sarstı.
Bu yüzden efkar dağıtmak için arasıra Uludağ sırtlarına doğru gezintiye çıkıyordu.
Yine birgün yanında veziri olduğu halde dağ eteklerine çıkmıştı.
Biraz sonra, koyunlarını otlağa salmış,
Sırtını bir ağaca yaslamış bir çobanın,
Kavalıyla içli havalar çaldığını duydular ve oraya yöneldiler.
Bir müddet gözyaşları içinde onu dinledikten sonra Yıldırım Bayezid Han:
“Çal çoban çal…
Keyif de senin, rahat da senin.
Kaybettiğin neyin var ki.
Sivas gibi kalen mi gitti,
Ertuğrul gibi oğlun mu öldü?
Çal çoban çal…”
