Samsunspor Başkanı Yüksel Yıldırım’ın X hesabından retweet ettiği Semra Kosovalı imzalı “Kuzeyin kralı, oyuna geliyorsun” başlıklı makaleyi okudum.
Madem Sayın Yıldırım bu yazıyı kendi hesabından paylaşarak kamuoyunun dikkatine sundu, o halde makaleye dair birkaç söz söylemek de taraftarın hakkıdır.
Çünkü bence yazı, Samsunspor taraftarının tepkisinin nedenini yanlış yerde arıyor.
Mesele, Yüksel Yıldırım’ın taraftara cevap verip vermemesi değil.
Hatta açık söyleyeyim:
Keşke bazı tartışmalarda hiç cevap vermese.
Çünkü taraftarın bugün tepki gösterdiği mesele “Başkan bize neden cevap vermiyor?” değil.
Tam tersine, taraftarın asıl sorusu şu:
“Başkan, bize neden böyle cevap veriyor?”
Bilet fiyatlarını eleştiren taraftara “Gelin Fenerbahçe’nin yıldızlarını izleyin” denilirse taraftar buna tepki göstermeyecek mi?
Takımın iskeleti dağıtılmış, önemli oyuncular gönderilmiş ve daha dün 1. Lig’den Süper Lig’e çıkmış bir Anadolu takımına karşı 5 gol yenilmişse ve bu ortamda sosyal medya üzerinden taraftara “Bu akşam kulübe gel. Hesabı kitabını getir. Yapalım. Hesabı görelim. Sen de kurtul, ben de kurtulayım. Banka cüzdanını da getir ki taraftar paralı yeni bir başkan görsün. Kulüp emin ellerde olsun. Sayende kulüp kapı kapı dilenmesin” denilmesine taraftarın itiraz etmeye hakkı yok mu?
“Ben Don Kişot değilim” denilerek taraftarın eleştirisine cevap verilmesini mi alkışlayalım?
Mesele iletişim kurmak değil. Mesele nasıl iletişim kurulduğu.
Başkan taraftara cevap veriyor diye taraftarın bundan mutlu olması gerektiğini söylemek, asıl problemi görmezden gelmek olur.
Taraftar sosyal medyada başkanla atışmak istemiyor.
Taraftar Samsunspor’un geleceğiyle ilgili sözünün dikkate alınmasını istiyor.
Eleştirisinin hakaret olarak görülmemesini istiyor.
Bilet fiyatını sorguladığında “Başka takımın yıldızlarını izle” cevabını almak istemiyor.
Transfer politikasını eleştirdiğinde “Parayı getir, takımı al” denilmesini istemiyor.
Takımın sahadaki kötü performansını konuştuğunda Samsunspor düşmanı muamelesi görmek istemiyor.
Çünkü taraftarın Samsunspor’la kurduğu bağ, herhangi bir yöneticinin görev süresinden çok daha eskidir.
ŞEHİR YÖNETİCİLERİ DE ELEŞTİRİLEBİLİR, BAŞKAN DA
Makalede şehir yöneticilerine yönelik sorular soruluyor.
Vali, belediye başkanları, milletvekilleri, kamu yöneticileri Samsunspor’a daha fazla sahip çıkmalı mı?
Elbette.
Samsunspor şehrin ortak değeridir ve şehir yöneticilerinin takıma destek vermesi önemlidir.
Ama bu durum, başkanın uygulamalarına yönelik eleştirileri ortadan kaldırmaz.
İki konu birbirinin alternatifi değildir.
Hem şehir yöneticileri Samsunspor’a daha fazla destek verebilir hem de Yüksel Yıldırım’ın yönetim anlayışı eleştirilebilir.
Hem Samsunspor’a sahip çıkılabilir hem de yanlış görülen uygulamalar sorgulanabilir.
Bunları birbirine karıştırmamak gerekir.
Çünkü “Başka yöneticiler nerede?” sorusu, “Başkanın yaptığı doğru mu?” sorusunun cevabı değildir.
BİR DE NURİ ASAN TESİSLERİ MESELESİ VAR
Keşke makalede bu konuya da değinilseydi.
Nuri Asan Tesisleri sıradan bir antrenman sahası değildir.
Burası Samsunspor’un şehirle kurduğu bağın sembollerinden biridir.
Taraftarın antrenmanı izlemesi, futbolcuyu yakından görmesi, çocukların Samsunspor sevgisini yaşayabilmesi bu kültürün önemli parçalarındandır.
Peki bugün taraftarın tesislere ve takıma erişimi konusunda yaşanan sorunlar neden konuşulmuyor?
Tesislerin önünde kale burçları gibi duran reklam panoları, taraftarla takım arasındaki bağı adeta görünmez bir duvarla ayırmıyor mu?
Taraftarın antrenmanı izlemesinin önüne geçilmesi, Samsunspor ile Samsunsporlu arasındaki fiziksel bağın zayıflaması neden tartışılmıyor?
Nuri Asan Tesisleri, taraftarın takımına dokunabildiği, futbolcusunu yakından görebildiği, çocukların Samsunspor sevgisini yaşayabildiği bir yer olmalı.
Eğer gerçekten taraftarla kulüp arasındaki bağın güçlendirilmesi isteniyorsa, Başkan Yüksel Yıldırım işe buradan başlamalı.
Tesislerin önünde kale burçları gibi duran o reklam panoları kaldırılmalı; taraftar ile takımın arasındaki duvar yıkılmalı.
Çünkü taraftar sadece maç günü stada girip 90 dakika tezahürat yapan insan değildir.
Taraftar kulübün hafızasıdır.
Nuri Asan Tesisleri de bu hafızanın önemli bir parçasıdır.
Taraftarın takıma yaklaşamadığı, takımın taraftardan uzaklaştırıldığı bir yerde “aidiyet”ten söz etmek kolay değildir.
Başkan gerçekten taraftarla takım arasındaki bağı yeniden kurmak istiyorsa, ilk adımlardan biri belli: Önce o duvarları kaldırmalı.
TARAFTARIN ELEŞTİRİ HAKKI VAR
Bir mağlubiyetten sonra öfkelenmek elbette doğru kararların garantisi değildir.
Hakaret etmek, kişiselleştirmek, tehdit etmek kabul edilemez.
Ama eleştirmek başka şeydir.
Bilet fiyatını eleştirmek başka şeydir.
Transfer politikasını sorgulamak başka şeydir.
Oyuncu satışlarını eleştirmek başka şeydir.
Takımın sahadaki performansını sorgulamak başka şeydir.
Bunların tamamı taraftarlığın doğal parçalarıdır.
Samsunspor’u sevmek, yöneticiyi eleştirmemek anlamına gelmez.
Tam tersine, taraftarın eleştirisi çoğu zaman takımına duyduğu aidiyetten kaynaklanır.
Kimse Samsunspor’u eleştiren herkesi başka bir takımın oyuncağı gibi görmemeli.
Çünkü bazen mesele gerçekten çok basittir:
Taraftar takımından memnun değildir.
Ve bunu söylemeye hakkı vardır.
HER ELEŞTİRİNİN ARKASINDA KOMPLO ARAMAYALIM
“Karadeniz’den iki güçlü takım çıkmasını kim istemez?” diye soruluyor.
Bu elbette tartışılabilir.
Fakat önce kendi içimizdeki gerçek sorunlara bakalım.
Her eleştirinin arkasında başka takımların, dış güçlerin veya gizli ittifakların olduğunu düşünmek, asıl soruları görmemize engel olabilir.
Bazen rakip takımın bir müdahalesine gerek yoktur.
Bir kulüp, kendi taraftarının sesini duymadığında zaten taraftarla kulüp arasında mesafe oluşmaya başlar.
Bu nedenle Samsunspor taraftarının tepkisini hemen “oyuna gelmek” olarak tanımlamak yerine, neden bu kadar insanın aynı anda rahatsızlık duyduğunu sorgulamak gerekir.
BAŞKANIN CEVAP VERMESİ DEĞİL, TARAFTARIN NEDEN KIRGIN OLDUĞU KONUŞULMALI
Yüksel Yıldırım’ın taraftara cevap vermesi bir iletişim biçimidir.
Ama iletişim kurmak ile sağlıklı iletişim kurmak aynı şey değildir.
Bugün tartışılması gereken “Başkan taraftara cevap veriyor mu?” sorusu değil.
Taraftar neden bu kadar kırgın?
Bence asıl soru budur.
Çünkü Samsunspor sadece 90 dakikadan ibaret değil.
Bir arma…
Bir tarih…
Bir şehir…
Bir aidiyet…
Bir çocukluk hatırası…
Bir babadan oğula geçen sevda…
İşte bu yüzden taraftarın sesini “oyuna geliyorsunuz” diyerek açıklamak yerine, önce o sesin neden yükseldiğini anlamak gerekiyor.
Samsunspor taraftarı başkanla kavga etmek istemiyor.
Taraftar Samsunspor’un iyi yönetilmesini istiyor.
Taraftar takımının güçlü olmasını istiyor.
Taraftar kulübüyle arasındaki bağın kopmasını istemiyor.
Taraftar Nuri Asan’ın ruhunun yaşamasını istiyor.
Taraftar kendisini kulübün kapısında yabancı gibi hissetmek istemiyor.
Ve en önemlisi;
Taraftarın Samsunspor sevgisinin bir yöneticiyle başlayıp bir yöneticiyle biteceğini kimse düşünmesin.
Yüksel Yıldırım bugün başkandır.
Yarın başka biri olabilir.
Ama Samsunspor burada kalacaktır.
Çünkü Samsunspor başkanın değil, şehrin takımıdır.
Dolayısıyla mesele Başkan Yüksel Yıldırım’ın taraftara cevap vermesi değildir.
Mesele;
Taraftarın neden cevap aradığıdır.
Ve o sorunun cevabı sosyal medyadaki atışmalarda değil;
tribünde, bilet fiyatlarında, transfer politikasında, takımın sahadaki performansında, Nuri Asan Tesisleri’nde ve taraftarla kulüp arasındaki giderek açılan mesafede aranmalıdır.
Asıl konuşmamız gereken budur.
