Atanın da tutanın da iyi olmayınca, topa sahip olmak sadece bir istatistikten ibaret kalıyor. Avustralya karşısında yaşanan tam olarak buydu.
Türkiye maç boyunca topun yüzde 72’sine sahip oldu. 704 pas yaptı, rakibine 434 pas fark attı. Tam 30 şut çekti. Kağıt üzerinde bakıldığında sahada ezici bir üstünlük var gibi görünüyor. Ama futbol istatistik değil, sonuç oyunudur.
Skor tabelası acı gerçeği gösteriyor: Avustralya 2 – Türkiye 0.
Bu maç, son dönemde milli takımda yapılan yanlış tercihlerin sahaya yansımasından başka bir şey değildi. Elinizde top olabilir, pas yapabilirsiniz, rakip ceza sahası çevresinde dolaşabilirsiniz. Ancak o topu ağlara gönderecek bir santrforunuz yoksa bütün bu rakamlar anlamsız hale gelir.
Türkiye’nin 30 şutundan sadece 8’i kaleyi buldu. Kaleyi bulan şutların hiçbiri gol olmadı. Çünkü bitiricilik yoktu. Hücum organizasyonları sonuç üretemedi. Rakip ceza sahasına kadar gidildi ama son vuruşlarda kalite eksikliği yine ortaya çıktı.
Madalyonun diğer yüzünde ise kaleci performansı var.
Avustralya sadece 9 şut çekti, bunların 4’ü kaleyi buldu. Sonuç? 2 gol.
İşte fark burada ortaya çıkıyor.
Bir tarafta 30 şutta gol bulamayan bir takım, diğer tarafta az gelen ama etkili vuran bir rakip. Futbolda yıllardır söylenen o söz bir kez daha doğrulandı:
“Atanın ve tutanın iyiyse kazanırsın.”
Teknik direktör Vincenzo Montella’nın da artık bazı gerçeklerle yüzleşmesi gerekiyor. Milli takım bir kulüp takımı değil. Burada forma adaletinin olması gerekir. Performansı düşük isimlere duyulan ısrar, formda oyuncuların göz ardı edilmesi ve saha içindeki yanlış kurgular Türkiye’yi her geçen gün daha da geriye götürüyor.
Topa sahip olmak başarı değildir.
Pas yapmak başarı değildir.
Başarı, rakipten fazla gol atmaktır.
Avustralya bunu yaptı.
Türkiye ise yine bol paslı, bol şutlu ama sonuçsuz bir gece yaşadı.
Eğer milli takım gerçekten Dünya Kupası’nda iddialı olmak istiyorsa artık isimlere değil performansa bakılmalı. Aksi halde yüzde 72 topa sahip olduğumuz daha çok maç izleriz ama tabelada yine rakiplerin kazandığını görürüz.
Çünkü futbolun değişmeyen kuralı bellidir:
Atanın da tutanın da iyi değilse, geriye sadece istatistikler kalır
