Gazze…
Adı acıyla anılan, coğrafyası gözyaşıyla yoğrulan kadim şehir.
Bir yanda Akdeniz’in tuzlu rüzgârı, öte yanda tarihin hiç dinmeyen feryadı…
Gazze, bir asırdır aynı soruyu fısıldıyor:
“Beni kim koruyacak?”
Bir zamanlar o sorunun cevabı belliydi.
1917 sonbaharında, Osmanlı Türk ordusu Gazze’nin dar sokaklarından ağır adımlarla çekilirken arkada sadece bir şehir bırakmıyordu; bir kader, bir düzen, bir korunaklı çatı da geride kalıyordu.
O gidiş, sadece askeri bir zorunluluk değildi.
Anadolu’nun kalbiyle Filistin’in yüreği arasındaki bağın ince bir yerinden kopuşuydu.
İhanetin açtığı kapı
O yıllarda Şerif Hüseyin’in İngilizlerle el sıkışması, “özgürlük” vaatleriyle süslenmişti. Fakat gerçekte bu topraklara uğrayan, özgürlük değil, emperyalizmin karanlık gölgesiydi.
Bedevilerden bazıları bu vaade kandı; İngiliz altınlarıyla, boş hayallerle…
Fakat o altınlar bugün Filistin’in sokaklarında yatan çocukların cansız bedenlerini aydınlatmıyor.
İhanet kolaydır; fakat sonuçları bazen yüzyıl sürer.
Şerif Hüseyin’in ve Batı’nın cetvel tutan subaylarının çizdiği sınırlar, bu coğrafyanın damarlarını kesti.
Gazze, bu yaranın en kanayan noktası oldu.
Bir asırdır kan ve gözyaşı hiç dinmedi.
Gazze, tarihin ortasında yalnız bırakılmış bir çocuk
Filistin toprakları, bir çocuk gibiydi:
Bir gün İngiliz mandasında, bir gün uluslararası siyaset masasında, bir gün işgalin ağır postalları altında…
Ne uğruna?
Bir asır önce atılan yanlış bir imza uğruna.
Bir yanılgı, bir aldanış, bir ihanet uğruna.
Gazze’nin taşları acıyı ezberledi.
Evler yıkıldı, şehir yandı, insanlar öldü ama acının hafızası hep diri kaldı.
Bugün Gazze’nin gökyüzüne baktığınızda bulutların bile karardığını hissedersiniz; çünkü o gökyüzüne bir asırdır huzur uğramadı.
Ve şimdi tarih yeniden fısıldıyor:
“Belki bir dönüş mümkündür…”
Bugün Gazze’nin yeniden inşası konuşuluyor.
Uluslararası masalarda Türkiye’nin adı anıldığında, Gazze’nin kadınları ve çocukları hâlâ aynı soruyu soruyor:
“Tekrar gelirler mi?”
Belki bugünkü dönüş, 1917’deki gibi savaş naralarıyla olmayacak.
Belki bu defa tankların gürültüsü değil, yeniden inşa ekiplerinin sesi duyulacak.
Belki Türk askeri bu kez, yıkılan bir şehrin enkazından insanları çekip çıkaran, güvenliği sağlayan, mazluma siper olan bir güç olarak sahada olacak.
Bir asır önce ayrılışın sızısını yaşayan topraklar, bugün sessizce bir dönüşü bekliyor.
Bu bekleyiş, politik hesaplardan çok daha derin bir şeye dayanıyor:
Tarihi hafızaya.
Filistin halkı, Osmanlı’nın gölgesinde geçen dört yüz yılı “işgal” olarak değil; adaletin, düzenin ve huzurun dönemi olarak hatırlıyor.
Bu yüzden bir Türk askerinin varlığı, Batı’nın yüz yıllık sömürüsünü çağrıştıran bir tehdit değil; tam tersine bir koruyucu el olarak görülüyor.
Bir dönüşün anlamı
Eğer Türk ordusu Gazze’ye giderse…
Bu, bir askeri operasyon değil;
yüzyıllık bir yarayı sarma çabasıdır.
Bu, emperyalizmin getirdiği karanlığa bir mum yakma girişimidir.
Bu, Şerif Hüseyin’in ihanetinin açtığı kapıyı kapatma ve bu toprakları yeniden onurlu bir gelecekle buluşturma umududur.
Bu, tarihe “biz geldik çünkü sizi yalnız bırakamadık” deme fırsatıdır.
Ve belki de bu dönüş, bir milletle bir coğrafya arasındaki bağın yeniden örülmesidir.
Gazze, bir asırdır acının ve direnişin adıdır.
Ama aynı zamanda bekleyişin de adıdır.
Bir sabah yeniden doğacak güneşe inanmak isteyen bir halkın nefesidir.
Belki bir gün Türk askeri Gazze sokaklarında tekrar yürür;
ama bu kez çekilmek için değil, kaldırmak için…
Bu kez savaşmak için değil, siper olmak için…
Bu kez tarihten kaçmak için değil, tarihle yüzleşmek için…
Ve o gün geldiğinde Gazze’nin yüzyıllık feryadı belki ilk kez biraz dinecek.
Çünkü bu topraklar bilir:
Bazı dönüşler, sadece askerî değildir; tarihin vicdanıdır.
