Köyümüz öyle sıradan bir köy değildi. Havza’nın en büyük köylerinden biriydi. O günün şartlarında 300 haneli, yaklaşık 2000 kişinin yaşadığı köklü bir Türkmen köyüydü burası. Tarihiyle, insanıyla, gelenekleriyle dimdik ayakta duran bir yer… Ve biz, işte o köyün çocuklarıydık. Toprağımız kadar sert, suyumuz kadar berrak; ama en çok da futbolumuzla tanınırdık.
Köyümüzün kendi futbol takımı vardı. Herkes “Takım” der geçerdi ama bizim için o sadece bir spor kulübü değildi; çocukluk hayallerimizin, gençlik mücadelemizin ve köy gururumuzun sahadaki yansımasıydı.
Bizden önceki kuşak, formaların rengini bordo-mavi yapmıştı. O dönemlerde Trabzonspor Karadeniz’den tüm ülkeye esiyor, Anadolu’nun her köşesine cesaret aşılıyordu. Elbette o rüzgâr bizim köyün gençlerini de etkilemiş, renklerini oradan seçmişlerdi.
Yıllar geçti, sıra bize geldi. Yeni bir kuşak, yeni bir heyecan… Kaptanlığı üstlendiğimde yaptığım ilk iş, forma renklerini değiştirmek oldu. Kolay olmadı tabii. Kahvede oturan yaşlılar, sessizce bir çay içerken birden “Yılların bordo-mavisi ne çabuk unutuldu?” demeye başladı. Ama ben biliyordum: Bu, geçmişe saygısızlık değil; yeni bir hikâyenin başlangıcıydı. Fenerbahçe’nin sarı-lacivert renklerini seçtim. Sarı bizim için güneşti, umuttu. Lacivert ise gecenin karanlığında bile yolumuzu kaybetmeme kararlılığıydı.
İlk kez sarı-lacivert formalarımızla, Havza’daki 25 Mayıs turnuvasında sahaya çıktık. Bu turnuva, Atatürk’ün 1919’da Havza’ya gelişini anmak için yapılırdı ve bölgedeki en prestijli etkinliklerden biriydi. Bizim içinse çok daha fazlasıydı: Yeni renklerimizle, yeni ruhumuzla sahaya çıkacağımız ilk sınavdı.
İlk maçımız dengede başladı. Derken bir korner kazandık. Topun başına geçen arkadaşım sert bir orta kesti. Kalabalığın arasından sıyrıldım, yükseldim ve güçlü bir kafa vuruşuyla topu ağlara yolladım. Tribünler coştu. O gol, bizim için sadece 1-0 değildi; bir devrin açılışıydı. Maçı 3-1 kazandık. Ardından gelen maçlarda da başarıyla oynadık, mücadele ettik, birbirimize kenetlendik.
Sadece bir yenilgi aldık. İlçenin en güçlü takımına karşı… Kadrolarında Samsun amatör liginde oynamış tecrübeli futbolcular vardı. Hakem hatalarıyla dolu, zorlu bir maçtı. Ofsayttan gol yedik, açık penaltımız verilmedi. 2-1 kaybettik. Ama başımız dimdikti, alnımız aktı.
Ve asıl zafer, tabelada değil tribünlerdeydi. Bizim maçlarımız artık sadece kendi köylülerimizce değil, diğer takımların taraftarlarınca da izleniyordu. Renk fark etmeksizin herkes, oynadığımız futbolu takdir ediyordu. Saha kenarında başka takımların renkleriyle gelenler, bizim mücadelemizi alkışlıyordu. O saygıyı kazanmak, her şeyin önündeydi.
Turnuva sonunda kupayı alamadık belki ama çok daha kıymetli bir şeyi kazandık: Gönülleri. Artık köyde yaşlılar bile “Bu çocuklar başka” demeye başlamıştı. Renkler değişmişti ama ruh aynıydı. Ve işte o ruh, köyümüzün en güzel mirasıydı.
